Perlis Trial 2022 Sejarah Kertas 1

Golongan diperintah dalam hierarki sosial Kesultanan Melayu Melaka terdiri daripada golongan merdeka dan golongan hamba. Golongan merdeka ialah rakyat biasa yang bebas, manakala golongan hamba ialah mereka yang menjadi hamba kepada golongan pemerintah atau pembesar. Pegawai istana dan para ulama tergolong dalam golongan pemerintah atau golongan yang mempunyai kedudukan istimewa, bukan golongan diperintah.

Wilayah naungan seperti Pahang, Kelantan, dan Kampar diperoleh melalui peperangan, iaitu apabila Kesultanan Melayu Melaka menakluki kawasan tersebut dan menjadikannya sebagai wilayah di bawah pengaruh baginda. Perkahwinan, keagamaan, dan perdagangan bukanlah cara utama untuk mendapatkan wilayah naungan tersebut.

Idea nasionalisme tidak sama antara negara kerana setiap negara mempunyai pengalaman sejarah yang berbeza, seperti penjajahan, pemerintahan, dan perjuangan yang dilalui. Pengalaman ini membentuk cara dan matlamat nasionalisme yang tersendiri. Pilihan A, C, dan D bukan faktor utama yang menyebabkan perbezaan idea nasionalisme antara negara.

Iktibar utama daripada gerakan nasionalisme di India, China, dan Mesir ialah keperluan untuk sentiasa berwaspada terhadap anasir asing yang boleh melemahkan perjuangan kemerdekaan. Golongan nasionalis di negara-negara tersebut sedar bahawa campur tangan dan pengaruh asing, terutamanya daripada kuasa Barat, menjadi halangan utama kepada kemajuan dan kedaulatan negara. Oleh itu, kewaspadaan terhadap anasir asing penting agar perjuangan tidak mudah digugat atau dimanipulasi. Pilihan A tidak tepat kerana kemunculan golongan intelek hanyalah faktor pencetus, bukan iktibar utama. Pilihan C jelas salah kerana bekerjasama dengan penjajah bertentangan dengan semangat nasionalisme. Pilihan D pula tidak semestinya berlaku di semua negara kerana ada yang menggunakan pendekatan diplomatik atau pendidikan.

Propaganda "Semangat Asia" dan "Asia untuk Orang Asia" digunakan oleh Jepun untuk menanam semangat antipenjajah Barat dalam kalangan rakyat tempatan. Jepun memaparkan diri sebagai pembebas Asia daripada kuasa Barat, supaya rakyat menyokong pendudukan Jepun. Pilihan A, B, dan C tidak tepat kerana propaganda ini bertujuan membangkitkan sentimen menentang Barat, bukan menimbulkan ketakutan, mendapatkan simpati, atau sekadar memberi keyakinan terhadap Jepun.

Pengeboman atom oleh Amerika Syarikat di Hiroshima dan Nagasaki memaksa Jepun menyerah kalah tanpa syarat, yang secara langsung membawa kepada kekalahan tentera Jepun dalam Perang Dunia Kedua. Peristiwa ini menamatkan peperangan di Asia Pasifik, dan Jepun tidak lagi mampu meneruskan perjuangan ketenteraan. Oleh itu, kesan utamanya ialah kekalahan tentera Jepun, bukan kehilangan tanah jajahan secara automatik, penjajahan oleh AS, atau kemunculan AS sebagai kuasa dunia.

Penyerahan Sarawak kepada British pada 1946 berlaku kerana Vyner Brooke menghadapi masalah pewarisan takhta, iaitu tiada waris yang sesuai untuk meneruskan pemerintahan keluarga Brooke, serta masalah kewangan yang membebankan pentadbiran Sarawak ketika itu. Permintaan rakyat Sarawak bukan faktor utama, manakala penjajahan British adalah kesan selepas penyerahan, bukan sebab.

Kedua-dua pegawai British ini terlibat dalam usaha mendapatkan sokongan Raja-raja Melayu terhadap cadangan Malayan Union dengan menggunakan tekanan dan ugutan, seperti Sir Harold MacMichael yang mengugut Raja-raja untuk menandatangani perjanjian, manakala Gerald T. MacBryan turut menggunakan cara yang sama dalam rundingan.

Cristiano Ronaldo dilahirkan di Persekutuan Tanah Melayu, dan mengikut peruntukan kerakyatan pada masa itu, seseorang yang lahir di Persekutuan Tanah Melayu layak mendapat taraf kerakyatan secara pendaftaran. Walaupun ayahnya pedagang asing, kelahiran di wilayah tersebut memberi hak kepadanya untuk didaftarkan sebagai warganegara. Pilihan lain seperti naturalisasi memerlukan syarat yang lebih ketat dan tidak berkaitan dengan kelahiran, manakala persetujuan pemerintah atau kuat kuasa undang-undang pula tidak terpakai dalam situasi ini.

Persetujuan ini dicapai melalui Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1948. Perjanjian ini mengiktiraf orang Melayu sebagai penduduk asal dan memberikan taraf warganegara kepada orang bukan Melayu yang memenuhi syarat tertentu. Ia merupakan kompromi antara tuntutan orang Melayu dengan orang bukan Melayu, selepas Malayan Union ditolak. Pilihan lain tidak tepat kerana Malayan Union dan BMA tidak mencapai persetujuan sebegini, manakala Perjanjian 1957 hanya memperkukuh perkara yang telah dipersetujui pada 1948.