Kelantan Trial 2025 Sejarah Kertas 1

Undang-undang merupakan ciri penting negara bangsa kerajaan Alam Melayu kerana ia menjadi panduan dalam pentadbiran dan kehidupan masyarakat. Kerajaan, kedaulatan, dan lambang kebesaran juga adalah ciri negara bangsa, tetapi dalam konteks soalan ini, undang-undang yang paling tepat sebagai jawapan kerana ia dinyatakan secara khusus dalam sumber sejarah kerajaan Alam Melayu seperti Hukum Kanun Melaka.

Nakhoda Jenal dan Nakhoda Sahak merupakan tokoh yang terlibat dalam penggubalan undang-undang, khususnya Undang-Undang Laut Melaka. Sumbangan mereka adalah mengusahakan undang-undang untuk menguruskan hal ehwal pelayaran dan perdagangan. Tugas menghapuskan lanun, menetapkan kadar cukai, dan menjaga kebajikan peniaga bukanlah sumbangan utama mereka.

Revolusi Keagungan 1688 tercetus disebabkan konflik antara raja dengan parlimen, terutamanya apabila Raja James II cuba mengukuhkan kuasa mutlak dan memulakan kembali pengaruh Katolik. Golongan bangsawan dan parlimen menentang tindakan ini kerana ia mengancam kedudukan parlimen. Oleh itu, revolusi ini bertujuan menegakkan kedaulatan parlimen, iaitu memastikan kuasa raja tertakluk kepada kelulusan parlimen melalui penggubalan Rang Undang-Undang Hak 1689.

Kedua-dua tokoh ini menyebarkan idea nasionalisme melalui penulisan karya kreatif, iaitu Abdul Rahim Kajai sebagai wartawan dan penulis cerpen yang karyanya bernada patriotik, manakala Za'ba menghasilkan pelbagai rencana, esei, dan syair yang membangkitkan kesedaran kebangsaan dalam kalangan masyarakat Melayu.

Tokoh tersebut ialah Adolf Hitler yang mengenepikan Perjanjian Versailles dengan mengarahkan tentera Jerman memasuki dan menduduki wilayah Rhineland pada tahun 1936. Tindakan ini merupakan cabaran terbuka terhadap sekatan Perjanjian Versailles yang melarang Jerman menempatkan tentera di kawasan itu. Pilihan lain tidak tepat kerana Jerman tidak memimpin Kuasa Bersekutu, tidak melancarkan gerakan revolusi dalaman, dan sistem monarki telah digulingkan sebelum Hitler berkuasa.

Kad catuan makanan diperkenalkan oleh pihak Jepun untuk merekod kuantiti barang yang diterima oleh penduduk. Ini membolehkan pihak berkuasa mengagihkan makanan secara sistematik dan memastikan setiap keluarga mendapat bahagian yang ditetapkan. Pilihan lain seperti mengesan penyeludupan, mencatat jual beli, atau mengawal penjualan beras bukanlah tujuan utama kad catuan tersebut.

British meletakkan Tanah Melayu di bawah pentadbiran BMA selepas tamatnya Perang Dunia Kedua kerana keadaan negara ketika itu huru-hara dan tidak stabil akibat penjajahan Jepun. BMA bertanggungjawab memulihkan keamanan, menjaga keselamatan, serta mentadbir sementara sehingga pentadbiran yang lebih teratur dapat dibentuk. Oleh itu, tujuan utama BMA adalah untuk mengembalikan kestabilan, bukan untuk memantapkan ekonomi atau mengukuhkan demokrasi.

Tokoh tersebut terlibat secara aktif dalam membantah pelaksanaan Malayan Union kerana dasar itu dianggap mengancam kedudukan istimewa orang Melayu serta kuasa raja-raja Melayu. Sumbangan ini mencerminkan perjuangan beliau untuk mempertahankan hak dan martabat bangsa Melayu ketika itu. Pilihan lain tidak menggambarkan peranan sebenar tokoh tersebut dalam menentang British.

Jawatankuasa Kerja ini ditubuhkan untuk membincangkan dan merangka Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1948 sebagai pengganti Malayan Union. Keahliannya yang terdiri daripada pemimpin UMNO, pegawai kanan British dan wakil Raja-raja Melayu bertujuan mencapai persetujuan mengenai bentuk persekutuan yang baharu.

Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1948 mengiktiraf dan melindungi kedudukan istimewa orang Melayu dari segi hak keistimewaan mereka dalam pentadbiran, perkhidmatan awam, dan soal kewarganegaraan. Oleh itu, manfaat utama yang diperoleh orang Melayu ialah jaminan terhadap kedudukan istimewa mereka. Pilihan lain seperti peluang pekerjaan, taraf sosial, dan kebebasan berpolitik bukan perkara yang menjadi teras perjanjian tersebut.

Ideologi komunis sebelum merdeka disebarkan melalui penyusupan dalam pertubuhan serta pembukaan cawangan Parti Kuomintang, yang menjadi saluran utama pengaruh komunis di Tanah Melayu. Hubungan antara kerajaan dan interaksi pedagang bukan merupakan kaedah utama penyebaran ideologi tersebut.

Rundingan Baling gagal kerana kerajaan Persekutuan Tanah Melayu enggan mengiktiraf Parti Komunis Malaya sebagai sebuah pertubuhan politik yang sah. PKM mendesak supaya diiktiraf sebelum bersetuju meletakkan senjata, tetapi kerajaan menegaskan bahawa PKM mesti terlebih dahulu menamatkan keganasan dan membubarkan diri. Sikap tidak bertolak ansur ini menyebabkan rundingan berakhir tanpa sebarang persetujuan.

IMP diasaskan oleh Dato' Onn Jaafar selepas beliau meninggalkan UMNO kerana mahu membuka keahlian parti kepada semua kaum di Tanah Melayu. Justeru, asas penubuhannya ialah perpaduan kebangsaan, iaitu menyatukan pelbagai etnik tanpa mengira kaum. Pilihan A tidak tepat kerana perjuangannya tidak bersifat radikal, manakala B dan D tidak menjadi teras kerana parti itu tidak berasaskan Islam atau sekadar permufakatan antara pemimpin, sebaliknya menekankan kerakyatan yang sama untuk semua.

Sistem persekolahan di Tanah Melayu semasa pentadbiran British menggunakan kurikulum yang berlainan mengikut kaum, iaitu sekolah vernakular Melayu, Cina, Tamil, dan sekolah Inggeris masing-masing mempunyai kurikulum tersendiri. Ini menyebabkan wujudnya jurang pendidikan antara kaum, bukannya menyatupadukan rakyat. Kerajaan British tidak memantau secara menyeluruh, gaji guru sebahagiannya tidak dibayar oleh British (sekolah Cina dan Tamil dibiayai sendiri), dan sistem ini tidak bertujuan menyatupadukan rakyat tempatan. Maka, jawapan yang tepat adalah D.

Kemenangan Perikatan UMNO-MCA dalam pilihan raya negeri 1954 menunjukkan kerjasama antara kaum Melayu dan Cina diterima baik oleh rakyat, kerana gabungan ini berjaya meraih majoriti besar kerusi. Ini membuktikan bahawa kerjasama kaum menjadi asas sokongan politik pada peringkat negeri, bukannya berkaitan dengan persamaan taraf, kepentingan ekonomi, atau pentadbiran kerajaan tempatan.

对于1955年的选举，候选人必须年满21岁并且是马来亚公民。当时的教育水平和政党领袖身份并非法律规定的参选条件，因此符合的是I和IV。

Tokoh tersebut berperanan menentukan tarikh kemerdekaan Persekutuan Tanah Melayu. Keputusan ini dibuat melalui perundingan dan persetujuan bersama, bukan sekadar mewakili Raja-raja Melayu, menyusun strategi perjalanan, atau mengetuai rombongan ke London.

Peristiwa di Banda Hilir, Melaka pada 20 Februari 1956 itu merujuk kepada pengumuman tarikh kemerdekaan oleh Tunku Abdul Rahman selepas rundingan di London. Pada majlis tersebut, beliau mengisytiharkan bahawa Persekutuan Tanah Melayu akan mencapai kemerdekaan pada 31 Ogos 1957. Justeru, peristiwa ini penting kerana ia menandakan kepastian tarikh kemerdekaan negara. Pilihan lain tidak tepat kerana peristiwa ini bukan berkaitan lantikan Ketua Menteri, lawatan biasa, atau pengisytiharan Persekutuan Tanah Melayu.

Jawatankuasa sambutan bertanggungjawab merancang dan menguruskan acara rasmi sambutan kemerdekaan, termasuk menganjurkan kursus protokol bagi memastikan tetamu dan pegawai memahami tatacara rasmi majlis. Membina stadium, mereka bentuk bendera, dan menyediakan anggaran perbelanjaan bukanlah peranan utama jawatankuasa sambutan, sebaliknya ditangani oleh pihak atau jawatankuasa lain yang lebih khusus.

Penurunan Union Jack pada 31 Ogos 1957 melambangkan berakhirnya pemerintahan kolonial British secara rasmi di Tanah Melayu. Tarikh tersebut menandakan kemerdekaan Persekutuan Tanah Melayu, bukan pelantikan Pesuruhjaya Tinggi, pengisytiharan Malaysia, atau berakhirnya pentadbiran tentera.

Konsep kedaulatan tradisional menekankan bahawa raja atau sultan mempunyai kuasa tertinggi dan tidak boleh dicabar oleh sesiapa pun. Ini berbeza dengan konsep moden yang melibatkan pengiktirafan badan antarabangsa, perkongsian kuasa, atau kedaulatan rakyat, yang lebih menekankan aspek demokrasi dan perundangan moden. Oleh itu, pilihan yang tepat adalah yang menjelaskan kuasa mutlak raja dalam sistem pemerintahan tradisional.

Kedaulatan antarabangsa merujuk kepada pengiktirafan sesebuah negara oleh PBB dan negara-negara lain di dunia. Pengiktirafan ini membolehkan negara terbabit dianggap sah sebagai sebuah negara berdaulat dalam perhubungan antarabangsa. Pilihan lain seperti kedaulatan moden, tradisional, atau undang-undang tidak berkaitan dengan pengiktirafan oleh PBB.

Perlembagaan penting kerana ia menjadi panduan asas yang menetapkan hala tuju pemerintahan sesebuah negara, termasuk bentuk pemerintahan, pembahagian kuasa, serta hak dan tanggungjawab rakyat dan kerajaan. Dengan adanya perlembagaan, pentadbiran negara dapat dijalankan secara teratur dan stabil.

Dalam sistem Demokrasi Berparlimen, kuasa pemerintahan tertinggi terletak pada rakyat melalui pilihan raya. Rakyat memilih wakil mereka untuk membentuk kerajaan, justeru penyertaan rakyat dalam pemerintahan merupakan ciri utama sistem ini. Pilihan A salah kerana badan kehakiman tidak menggubal undang-undang, sebaliknya mentafsir undang-undang. Pilihan B tidak tepat kerana pentadbiran diketuai oleh Perdana Menteri, bukan Sultan. Pilihan C juga salah kerana Majlis Raja-raja tidak merangka perlembagaan, sebaliknya perlembagaan digubal oleh Suruhanjaya Reid dan diterima pakai.

Dalam sistem pemerintahan negara, ketua utama bagi negeri ialah Sultan (atau Raja, Yang dipertua negeri bagi negeri tertentu), sebagaimana Yang Dipertuan Agong merupakan ketua utama bagi Persekutuan. Menteri Besar mengetuai kerajaan negeri, Perdana Menteri mengetuai kerajaan Persekutuan, manakala EXCO ialah ahli Majlis Mesyuarat Kerajaan Negeri. Oleh itu, X ialah Sultan.

Kuasa eksekutif Yang di-Pertuan Agong merangkumi pelantikan Perdana Menteri yang mendapat keyakinan majoriti ahli Dewan Rakyat. Langkah ini adalah sebahagian daripada peranan baginda sebagai ketua eksekutif negara. Pilihan lain bukan tergolong dalam bidang kuasa eksekutif baginda, sebaliknya melibatkan proses perundangan atau badan berasingan seperti Suruhanjaya Pilihan Raya.

Tanah merupakan perkara yang termasuk dalam Senarai Negeri di bawah Perlembagaan Persekutuan, iaitu kuasa kerajaan negeri untuk mentadbir hal berkaitan tanah. Manakala pelajaran, kesihatan, dan hal ehwal luar negeri pula termasuk dalam Senarai Persekutuan yang ditadbir oleh kerajaan pusat.

Kerajaan Persekutuan bertanggungjawab membentuk dasar berkaitan Taman Laut, manakala Kerajaan Negeri bertanggungjawab menyediakan pembangunan pulau yang terletak dalam kawasan negeri. Kerjasama ini memastikan khazanah negara terpelihara melalui pembahagian bidang kuasa yang jelas.

Tokoh-tokoh seperti Dr. Burhanuddin al-Helmi, Ibrahim Haji Yaakob, dan Ahmad Boestamam memperjuangkan gagasan penggabungan Tanah Melayu dengan Indonesia dalam konsep Melayu Raya, iaitu penyatuan bangsa dan wilayah serumpun sebelum Perang Dunia Kedua. Pilihan lain tidak tepat kerana Sabah dan Sarawak pada masa itu belum menjadi fokus utama dalam idea tersebut, manakala Thailand bukan wilayah yang dicadangkan untuk digabungkan.

Suruhanjaya Cobbold mendapati dua pertiga penduduk Sabah dan Sarawak menyokong pembentukan Malaysia, manakala sepertiga lagi mempunyai keraguan. Laporan itu juga menekankan agar hak dan autonomi khas Sabah serta Sarawak diberi jaminan dalam perlembagaan. Oleh itu, pandangan yang dinyatakan ialah sokongan majoriti dan cadangan pemberian kuasa autonomi. Manakala Bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi dan syarat kerakyatan yang diperketatkan bukanlah fokus utama laporan tersebut.

Pemisahan Singapura daripada Malaysia pada tahun 1965 berpunca daripada masalah perkauman yang semakin tegang, terutamanya berkaitan konsep Malaysia untuk orang Melayu yang dibangkitkan oleh pemimpin Singapura. Selain itu, Singapura juga menuntut hak sama rata dalam bidang politik dan ekonomi, yang bertentangan dengan kepentingan kerajaan pusat. Faktor seperti konflik dalaman Malaysia dan kekurangan cukai daripada Singapura bukanlah punca utama pemisahan tersebut.

Kerajaan mengisytiharkan darurat serta-merta bagi mengawal keadaan keselamatan negara selepas berlakunya rusuhan kaum pada 13 Mei 1969. Pengisytiharan ini membolehkan kerajaan mengambil tindakan tegas, termasuk mengenakan perintah berkurung dan menggerakkan pasukan keselamatan untuk memulihkan ketenteraman awam. Pilihan lain tidak berkaitan dengan tindakan segera yang diambil oleh kerajaan pada masa itu.

Perlembagaan Persekutuan menjadi teras panduan dalam konsep perpaduan kaum dan integrasi nasional kerana ia mengandungi prinsip asas yang dipersetujui oleh semua kaum, seperti kedudukan Raja-Raja Melayu, hak istimewa orang Melayu dan bumiputera, kewarganegaraan, bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan, serta kebebasan beragama. Semua perkara ini menjadi rujukan utama dalam membentuk hubungan antara kaum dan memastikan kestabilan negara. Instrumen seperti Jawatankuasa Hubungan Kaum, Akta Pendidikan Kebangsaan, dan Majlis Perpaduan Negara hanyalah pelengkap kepada prinsip yang telah termaktub dalam perlembagaan.

Institusi tersebut ialah Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM) yang ditubuhkan untuk memperkukuh dan memartabatkan bahasa Melayu sebagai bahasa ilmu serta bahasa pengantar di peringkat pengajian tinggi. Penubuhannya bukan bertujuan untuk kempen politik, tidak terhad kepada sains dan teknologi semata-mata, dan juga bukan sekadar memperbanyak usaha terjemahan.

Agensi kerajaan semasa pelaksanaan Dasar Ekonomi Baru berperanan menyediakan peluang pekerjaan, kemudahan kredit, dan program pembangunan usahawan, yang secara langsung membantu meningkatkan pendapatan rakyat. Pilihan lain seperti kreativiti, ilmu pengetahuan, atau teknologi moden bukan tumpuan utama dasar tersebut yang lebih menekankan pengagihan ekonomi dan pembasmi kemiskinan.

Matlamat utama penubuhan Lembaga Kemajuan Pahang Tenggara (KEJORA) dan Lembaga Kemajuan Kelantan Selatan (KESEDAR) adalah untuk membuka tanah baharu bagi industri kelapa sawit. Program ini bertujuan menggalakkan pembangunan wilayah luar bandar melalui aktiviti perladangan secara berskala besar, seterusnya meningkatkan pendapatan penduduk setempat. Pilihan lain tidak tepat kerana tumpuan utama bukan kepada tanaman koko, kemahiran teknikal semata-mata, atau perniagaan kawasan hiliran.

Rancangan Colombo yang dilancarkan pada tahun 1951 bertujuan membantu negara-negara membangun di Asia Selatan dan Asia Tenggara dalam bidang ekonomi dan sosial melalui bantuan kewangan, teknikal dan pembangunan sumber manusia. Matlamat utamanya adalah untuk meningkatkan taraf hidup penduduk dan seterusnya menangani masalah kemiskinan yang melanda negara-negara terbabit. Justeru, pilihan D adalah tepat. Pilihan lain seperti membuka pasaran, membasmi rasuah, atau mengatasi kebuluran bukanlah fokus utama rancangan tersebut.

Cabaran utama dalam mengukuhkan dasar luar Malaysia ialah politik antarabangsa yang tidak menentu, seperti persaingan kuasa besar dan konflik serantau, serta pembangunan ekonomi yang bergantung kepada hubungan perdagangan dan pelaburan global. Kedua-duanya mempengaruhi arah dan keberkesanan dasar luar. Manakala pengukuhan mata wang dan pembangunan wilayah lebih bersifat domestik dan bukan cabaran langsung dalam konteks hubungan luar negara.

Mesyuarat Kali ke-40 Pegawai-Pegawai Kanan ASEAN di Siem Reap, Kemboja pada 2019 memberi tumpuan kepada kerjasama serantau dalam menangani isu penyalahgunaan dadah, termasuk usaha membanteras pengedaran dan pemulihan penagih. Pilihan lain seperti isu sempadan, kemiskinan atau protes anti rasuah bukan agenda utama mesyuarat tersebut.

Agenda 21 yang dikeluarkan pada Sidang Kemuncak Bumi 1992 menekankan pengurusan aktiviti manusia secara mampan agar pembangunan tidak menjejaskan alam sekitar. Ini merangkumi aspek sosial, ekonomi, dan pemuliharaan sumber semula jadi secara menyeluruh. Pilihan A terlalu spesifik kepada sisa pepejal, C tidak merujuk kepada teras Agenda 21, manakala D hanya fokus kepada kepupusan hidupan, bukan skop keseluruhan agenda tersebut.